Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Eigenlijk had ik een blogpauze gepland, maar hoog in de lucht -ergens tussen Alicante en Oostende- begon er onverwacht toch weer een blog te broeden.
De wekelijkse routine zit er blijkbaar zó stevig in dat de pen sneller vloeit dan de landing wordt ingezet!

Mijn copiloot Stan zwaaide af en de komende drie weken blijft de bus solo achter. De perfecte match vond ik op -een in opbouw zijnde resort- ‘Lomas de Balsares’ nabij de luchthaven. ‘El Patrón’ van de camperplaats bleek een schot in de roos: de bus bleef er in veilige handen én tijdens mijn verblijf in België zou hij een technieker laten komen om die aanslepende kleine haperingen weg te werken.

Stan had snel door dat ik nul komma nul met voetbal heb. Om mij niet te storen tijdens de nachtelijke match van de Rode Duivels tegen de US, boekte hij als een ware gentleman en achter mijn rug om, een hotelkamer in Alicante. Na een gezellige stadsverkenning en een etentje keerde ik nadien solo terug naar de bus. Zo werd het voor mij een zalige nacht zonder voetbalgekte!
Daarna volgden de twee laatste dagen die ik vooral efficiënt en zonder stress wou invullen. Dat was het plan, maar na mijn klassieke ochtendrituelen, ontbijt en heel wat app-verdwalen stond de zon alweer te hoog voor de schoonmaak. Dan maar op de fiets naar het strand van Elche, gewapend met een drinkfles ijsblokken en een koelkast-restjes-lunch.
Schaduw was onvindbaar, tot er één perfecte palmboom boven een bank opdook. Na de lunch gleed ik er horizontaal op en… verdween van deze wereld!
Tot ik plots wakker schrok van een mannenhoofd met een strooien hoed boven mij: “¿Se encuentra bien, señora?”
Si, si gracias…
Om te vermijden dat hij toch de hulpdiensten zou bellen, zette ik mijn siësta maar braaf rechtop verder.
Daarna volgde een duik in de Middellandse Zee. Afkoelen deed het amper: een local wist te vertellen dat het water maar liefst 7 graden warmer was dan normaal. Blijkbaar de vijfde hittegolf op rij daar, met alle extreme weerpatronen als gevolg. Dat was toch even slikken…

Op de laatste ochtend won ik het gevecht tegen de hitte wél door ‘vroeg’ aan de schoonmaak te beginnen! Toen ik voor de zoveelste keer mijn hoofd stootte aan het tv-scherm, kwam El Patrón net langs. Hij zag het probleem, demonteerde de tv-arm en bracht hem een uur later ingekort weer terug. Kosten? “Everything is ok with the glass of water you gave me.” Wat een Spaanse onbaatzuchtigheid.
Zou een Belg dat ook doen??

Ondertussen zet de boordcommandant de landing in. Ik ben helemaal klaar voor Vlaamse bodem! De komende weken blijft het hier dus stil, maar kijk ik enorm uit naar ontmoetingen met volgers.

Heb je zin in een koffie of wijntje om bij te praten of plannen te smeden?
Tot eind deze maand ben ik te vinden in de driehoek Koksijde – Roeselare – Gent.
Laat van je horen via WhatsApp op:

04 70 36 56 43.
Tot snel, ik kijk er alvast naar uit!