Toen we een week eerder doorhadden dat we in een ware Costa del Plástico waren beland, konden we de omvang van dit fenomeen nauwelijks inschatten. Honderdzestig kilometers lang reden we door een gigantisch plastic landschap dat aan beide kanten van de weg oprees. Het leek wel alsof de wereld in huishoudfolie was gewikkeld. Gelukkig vonden we onderweg nog prachtige stopplaatsen, ontdekten we mooie fietsroutes en bleek het massatoerisme hier puur Spaans te zijn. Geen horden buitenlanders, maar lokaal vertier.

De andere kant van de medaille? Deze vroegere woestijnstreek was door diezelfde plastic landbouw ontzettend rijk geworden. Dat was te merken aan de vele prestigieuze bouwprojecten en luxe vakantiedorpen die hier en daar aan de kust opdoken. Exclusief voorbehouden aan Spanjaarden, zo leek het wel. We zagen werkelijk geen enkele buitenlandse nummerplaat en voelden ons vaker wel dan niet de enige aliens in de regio.

Ondertussen vloog de tijd voorbij. Elke dag stonden ons weer nieuwe verrassingen te wachten; ’s morgens wisten we nooit in welk avontuur we nu weer zouden rollen. En toch waren er twee meereizende constanten: de strakke, staalblauwe hemel en… ons chronische probleem met de LPG-gasregeling. Dat moest nu toch eindelijk eens opgelost worden…

We besloten opnieuw de hulp in te roepen van Copilot. Die digitale pleaser had meteen drie ‘perfecte’ adressen op onze route klaarstaan waar we gegarandeerd geholpen zouden worden. Niet dus… geen enkele bleek bereikbaar. Er was geen website te vinden, het adres was onbestaand, of we kregen simpelweg geen antwoord op onze berichten. Volgens Copilot was dit “volstrekt normaal bij Spaanse werkplaatsen” en moesten we er gewoon onaangemeld naartoe rijden.
De absolute favoriet van onze AI-vriend zou een moderne, grote werkplaats zijn, gespecialiseerd in gas- en elektriciteits problemen. We moesten er wel 30 kilometer voor op onze stappen terugkeren, maar… alles voor de goede zaak!

Eenmaal daar aangekomen, troffen we het exacte tegenovergestelde aan van wat AI ons had beloofd. Geen hightech garage, wel een verpauperde buurt met een braakliggend terrein en een oud, krakkemikkig gebouw. Binnenin stonden we tussen de autowrakken oog in oog met twee oudere mannen. Het duo leek er ook te wonen, gezien de strategische opstelling van een tafel, stoelen, een koelkast en wat keukenbenodigdheden tussen de autovergaarde rommel. Behalve hun gsm’s was er geen spoortje elektronica te bekennen. Vriendelijk waren ze wel, maar de communicatie liep stroef. De man sprak een onbegrijpbaar dialect en de vertaalde tekst op onze vertaal-app kon hij nauwelijks lezen. We hadden het meteen door, Copilot had ons alweer met een kluitje in het Spaanse riet gestuurd.

Stan, die gelukkig een aardig mondje Spaans spreekt, probeerde alsnog een bruikbaar adres te bekomen. De man belde daarop een kennis die -zo beweerde hij- “alle talen sprak”. Jammer genoeg nam de talenknobbel net op dat moment niet op. Zonder de minste hoop liet ik toch mijn telefoonnummer achter voor het geval dat…
We dropen af en stopten even verder bij een truck-tankstation. In de zalig geklimatiseerde bar wilden we een nieuwe zoekpoging wagen toen plots mijn telefoon trilde. Het was de bewuste man! Hij wilde meteen weten waar we stonden om het probleem persoonlijk te komen inspecteren.

Een half uur later stoof er een glimmende, zwarte Porsche de parking op. Een vlotte jongeman met een hip topknot-kapsel stelde zich voor als George. Roemeense roots, al jaren woonachtig in Spanje, en in de regio beter bekend als Doctor Boat. Het was kort na de middag en bloedheet. Onze bus stond te bakken in de volle zon, maar dat deerde hem niks, hij was het -naar eigen zeggen- gewend om in de brandende hitte op boten te klussen.

George bleek een rasechte terriër die van geen opgeven wist. Ontelbare keren hebben we samen die gas-app opnieuw geïnstalleerd. Hij navigeerde telkens weer op en neer tussen het toilet en de gasinstallatie, terwijl de zweetdruppels van zijn hoofd parelden. Wij deden er van onze kant alles aan om deze koelbloedige redder in nood in leven te houden. Stan fungeerde als menselijke parasolhouder boven zijn hoofd, terwijl ik hem bleef hydrateren met water, koude gazpacho en flinke stukken watermeloen.

Nadat we achter zijn Porsche aan waren gereden naar een nabijgelegen tankstation om LPG bij te tanken, werd de échte dader eindelijk ontmaskerd. Er bleek simpelweg geen connectie te zijn tussen de twee gasflessen. Hierdoor werd er maar één fles gevuld, flipte de app en gaf het verbrandingstoilet logischerwijs een foutmelding. “Er is nu enkel nog een kleine ingreep van een erkende gasspecialist nodig om het definitief op te lossen” was zijn conclusie. We wisselden visitekaartjes uit en toen ik vroeg wat ik hem verschuldigd was, glimlachte George: “Geef maar wat je wilt, een vriendendienst is belangrijker dan geld!” Het zoveelste hartverwarmende staaltje van Spaanse (of Roemeense) gulheid.

Ondertussen zijn we 130 kilometer verder en hebben we de Costa de Plástico definitief achter ons gelaten. Waar mogelijk kozen we voor de slingerende kustwegen, waarbij we na elke bocht getrakteerd werden op een waanzinnig panorama.

Na een lange, maar comfortabele rit in een heerlijk gekoelde bus rollen we de Camper Area van Mazarrón binnen. Dit blijkt een gigantisch domein te zijn met 300 standplaatsen, voorzien van alle denkbare luxe. Ruimte zat, want de bezettingsgraad is nog geen 20%.

Nadat we gesetteld zijn, trekt copiloot Stan zich strategisch terug voor een welverdiende siësta. Ik kies daarentegen voor een schaduwplek aan het exotische zwembad. Helaas blijken de lokale vliegen ook hier de absolute vijand nummer één te zijn. Gewapend met mijn vliegennet transformeer ik een wuivende palmboom tot mijn persoonlijke fort. Onder deze -op de vliegen na- uiterst idyllische omstandigheden kan ik eindelijk aan deze blog beginnen…

Epiloog

Binnenkort zwaai ik mijn trouwe copiloot Stan uit. En alsof het zo had moeten zijn, volgde er direct na zijn vertrek een annulering in de boeken, gevolgd door twee gapende, lege weken op de kalender. Tijd om het roer dus even radicaal om te gooien!

Het plan? Onze trouwe zeswieler Joanne gaat in Alicante een paar weken op stal om uit te puffen van de Spaanse hitte. Ikzelf ruil de bus in voor een vliegtuigstoel richting het vertrouwde Oostende en las een officiële ‘blog-break’ in. Mijn oprechte excuses aan alle trouwe lezers voor deze plotselinge time-out; ik ga jullie reacties en aanmoedigingen de komende weken zeker missen!

We houden contact, we laden de batterijen op, en lezen elkaar weer met frisse moed in augustus! ¡Hasta luego!