over vliegen, copiloten en de Costa del Plástico

Bestaat er iets irritanters dan wanneer je eindelijk -op die perfecte schaduwplek achter de bus- aan een blog wilt beginnen, en er een aantal arrogante vliegen telkens weer op je huid landen en het nooit, maar dan ook nooit, opgeven?
Dan zit er niets anders op dan in de tegenaanval te gaan: met het onlangs aangekochte muskietennet baken ik zorgvuldig mijn schrijfterritorium af.
Na een grondige check of de isolatie perfect is, kan ik dan eindelijk beginnen…

Deze morgen om 11 uur zou Joost met een vooraf gereserveerde Bolt-taxi (de tegenhanger van Uber) richting de luchthaven van Malaga worden opgehaald. We stonden tijdig aan de rand van de weg tot plots, op één minuut vóór aankomst van de taxi, de reservatie zomaar van zijn scherm verdween.
Plan B werd ingeschakeld: op naar de dichtbijgelegen bushalte, waardoor het afscheid met anderhalf uur kon worden uitgesteld.

Toen ik nadien mijn eigen bus terug opzocht, dwaalden mijn gedachten af naar alle vorige copiloten. Hoe kon het toch dat -ondanks de grote verschillen in leeftijd, karakter, afkomst en gewoontes- het elke keer opnieuw zo’n mooi en boeiend verhaal werd? Het antwoord zal ook wel te maken hebben met de korte tijdsduur; vooraleer de eerste ergernissen nog maar kunnen opduiken, is de dag van het afscheid reeds in zicht. Aan de andere kant heb ik nog steeds een onstilbare honger naar verandering en niet de minste moeite om mij telkens weer aan nieuwe mensen en situaties aan te passen. I just love it!

Met Veronique leek het wel een olympische week waarbij we telkens weer grenzen verlegden. Meestal was wildkamperen voor de hand liggend, sloegen we een voorraad in en kookten we ter plaatse. De laatste week met Joost was dit echter -door de vele verbodstekens- zo goed als onmogelijk. We kozen de meest comfortabele camperplaatsen uit en mijn copiloot had het duidelijk naar zijn zin. Gelukkig leek het buitenlands toerisme eindelijk verdwenen, was er weer overal Spaans te horen en vonden we de authentieke restaurantjes en tapabars terug.
Een olympische week ging vlotjes over in een Bourgondische!

Overdag werd er –gezien de aanhoudende hitte– met mate gefietst. Zo verkenden we het pittoreske Frigiliana, onlangs verkozen tot het mooiste dorp van Andalusië, en het kuststadje Nerja met zijn gezellige straatjes en het beroemde Balcón de Europa. Hoe leuk was het om hier en daar toch weer een authentiek stukje Spanje terug te vinden.

Dan leek het even alsof Joanne gewacht had tot er een man aan boord was. Een eind voorbij Malaga flitste plots op het dashboard een oranje lichtje aan. Oranje is geen rood, dus reden we verder, tot ik tijdens een beklimming moest vaststellen dat de motor duidelijk aan kracht verloor en het lichtje begon te knipperen. Joost vond het helemaal niet erg om een dagje fietsen in te ruilen voor een zoektocht naar een garage.

De volgende morgen hadden we reeds een afspraak, maar moesten hiervoor toch een twintigtal kilometers terugrijden naar Vélez-Malaga, waar we zolang als nodig bij de garage zouden bivakkeren. Het begon met twee uur wachten, daarna werd de bus aan de computer gekoppeld en moest ik met de garageman als copiloot een testrit uitvoeren. Het leek wel of ik mijn rijexamen opnieuw moest afleggen!
Dan was er siësta…
Pas in de late namiddag kregen we eindelijk het goede nieuws: het AdBlue-systeem was alweer de boosdoener. Nadat de filter werd vervangen, konden we dezelfde dag nog verder richting Castell de Ferro. Alweer een geluk bij een ongeluk, constateerden we, terwijl de wegen er niet beter op werden en de hellingen steeds steiler…

Even voorbij Motril (waar onze koning Boudewijn in 1993 in Villa Astrida is overleden) daagden in de verte gigantische witte vlekken op. Zoutpannen, Sneeuw? Toen we naderden, bleken het de witte plastic daken van serres te zijn. Gedurende tientallen kilometers hadden we een nieuw contrast: aan de ene kant de prachtige baaien en aan de andere kant een zee van… plastic.

Via Google vernamen we dat het fenomeen vrij jong is en vandaag ‘het schandaal van de invernaderos’ wordt genoemd. Enkele tientallen jaren geleden was deze streek een van de droogste van Spanje en van Europa, en zo goed als onbewoond. De introductie van groententeelt in serres heeft alles veranderd. Tweemaal per jaar en onafhankelijk van de seizoenen worden hier in overvloed tomaten, aubergines, paprika’s en asperges geoogst. De groenten zien er aantrekkelijk uit, maar veel smaak hebben ze niet. Deze Andalusische groentekwekerijen overspoelen de Europese markt en zorgen voor een ongekende rijkdom in de streek.
Aangezien deze ‘invernaderos’ veel arbeidskrachten nodig hebben, doen ze beroep op buitenlandse arbeiders die erg worden uitgebuit. Ongeveer de helft zou illegaal en zodoende onder erbarmelijke omstandigheden in het land verblijven. De streek wordt de ‘Costa del Plástico’ genoemd en is voor de landbouw wat Torremolinos en Benidorm voor het toerisme zijn. De water voorraden worden uitgeput en het grondwater vervuild met pesticiden en meststoffen. Milieuverenigingen luiden sinds enkele jaren de alarmbel, maar tot nu toe tevergeefs. De lokale regering heeft nieuwe boringen naar water verboden, maar de landbouwindustriëlen lappen het verbod aan hun laars en boren steeds dieper, tot wel 2000 meter onder het aardoppervlak! Op plaatsen waar de grond uitgeput raakt, verlaten de ondernemers de serres en raakt het plastic verscheurd en meegevoerd door de wind. Naar schatting wordt er elk jaar 30.000 ton plastic afval geproduceerd. Het is de kroniek van een aangekondigde milieuramp!

Ondanks al dat negatieve kwamen we toch aan bij het mooie strand van Rijana vlakbij Castell de Ferro. Van hieruit zou Joost de volgende dag terug vertrekken. We zochten een lokaal restaurantje op en genoten van een supervriendelijke serveerster. De communicatie verliep echter stroef; ze begreep maar niet wat we wilden. Tenslotte lieten we de menukeuze aan haar over. Met haar onweerstaanbare charmes maakte ze duidelijk dat ze de volgende keer wel Engels zou kunnen praten. Wat er nadien op ons bord kwam, overtrof elke verwachting en die laatste avond met Joost kon niet meer stuk. Hij maakte nog snel een online reservering bij Taxi Bolt om zonder problemen (!) bij de luchthaven van Malaga te geraken…

Nu is er toch een vlieg in geslaagd mijn sterk geïsoleerde vesting binnen te dringen. Ofwel hebben we dezelfde lijfspreuk “Never give up”, of… is het moment gekomen om deze blog te beëindigen.