Op een zondag zouden Veronique en ik ongepland al onze records breken.
Het begon ’s morgens vroeg met een spontane jogging langs het eindeloze strand van Torreguardiaro.
De omstandigheden waren optimaal: lege stranden, een lage zon en een koele bries. Pas tijdens het ontbijt stelden we tot onze verbazing vast dat we toch 9 kilometer hadden gelopen.
De echte beproeving moest toen nog beginnen: een fietstocht naar Casares. Dit grote bergdorp, op 15 kilometer van de kust, heeft volgens de Trotter-reisgids “de verschrikkelijke, chaotische bouwwerken aan de kust van Marbella de rug toegekeerd”. Exact de plek waar we moesten zijn, weg van het beton. De steile hoogte en de hitte hadden we echter grondig onderschat. Maar opgeven is nooit een optie.

Net vóór we het dorp wilden binnenrijden, liep Veroniques ketting eraf. We probeerden tevergeefs de weerspannige schakels terug op hun plek te krijgen. Bezweet en met zwarte olievingers zochten we een schaduwplek op aan de overkant van de weg. Daar voltrok zich een klein mirakel. In diezelfde schaduw zat een man te sleutelen… aan een ketting. Met gebarentaal legden we ons probleem uit. Na enkele pogingen kreeg hij de koppige ketting weer op zijn plaats. Als kers op de taart gaf hij beide fietsen nog een grondige smeerbeurt. Geld weigerde hij resoluut. Met een welgemeend “muchísimas gracias” zwaaiden we deze redder in nood uit en legden de laatste honderd meter klim af. Casares overtrof onze stoutste verwachtingen. Hier, veilig verscholen in de bergen, heeft het Spaanse leven standgehouden tegen het winstbejag. In de smalle straatjes en op de terrasjes rond de Plaza de España heerste nog een oprechte, gezellige drukte.

Voor de terugweg kozen we de afdaling naar Estepona. We verkenden het kuststadje en wilden via de promenades terugkeren naar de busplek.
Een misrekening. Verschillende keren stopte de promenade onverwacht, een typisch gevolg van de gefragmenteerde, wildgroeiende kustbouw. We moesten telkens weer op onze stappen terugkeren en de gevaarlijke openbare weg op. Na vele omwegen zagen we in de verte eindelijk onze bus opduiken. De uitnodigende, koele zee trok me over de streep; even later dook ik met plezier het water in. Veronique merkte lachend op dat ik zojuist een triatlon op mijn palmares kon schrijven. Toen onze apps die avond 28.100 stappen en 41,5 kilometer fietsen aanduidden, voelden we ons heerlijk voldaan, maar compleet uitgeteld.
Marbella werd onze volgende strategische stop. Een bitterzoet knooppunt, want hier zou Veronique de volgende dag vertrekken en Joost aankomen. Hoe dichter we de stad naderden, hoe dominanter de erfenis van het massatoerisme werd. Wat ooit in de jaren ’50 en ’60 onder het bewind van dictator Franco begon als een bewuste strategie om deviezen binnen te halen via vastgoed, is door gulzige project ontwikkelaars geperfectioneerd tot een betonnen muur. Kilometer na kilometer kregen we zielloze, grijze blokken te zien.

We parkeerden de bus aan de drukke stadsrand en fietsten het centrum in. Gelukkig vonden we in het hart van het nieuwe Marbella nog één overgebleven parel: de oude kern. Een oase van witte huizen, fleurige balkons, sinaasappelbomen, fonteinen en intieme terrasjes.
Tijdens onze zoektocht naar een restaurant werden we getriggerd door een bordje: ‘Secret garden with dinner and Flamenco’. Aantrekkelijk, dachten we, tot we hoorden dat de show stipt om 19:30 uur zou beginnen. We begrepen het meteen: dit was een geoliede machine, volledig afgestemd op de tijdschema’s van buitenlandse toeristen, niet op het Spaanse ritme.
Zonder reservering kregen we nog net een tafeltje in de uiterste hoek.
Nadat de eerste danseres haar intro had gedaan, kregen we een meevaller. De ober meldde dat een koppel niet was komen opdagen en we hun plek mochten innemen. Daar zaten we dan, onverwacht aan het allerbeste tafeltje. De organisatie was vlekkeloos, iets wat we in het authentieke Spanje zelden meemaken. Alles klopte: van de perfect gedresseerde borden en het efficiënte personeel tot de gracieuze danseressen.

En toch misten we de ziel. Het was alsof het ware Spanje hier was weggeveegd voor de export. Er viel die avond geen enkel Spaans woord te horen. We maakten kennis met Australiërs en -voor het eerst sinds mijn vertrek- met Belgische toeristen. Toen we rond 22:00 uur terug naar de bus fietsten, waren de straten zo goed als leeg. Geen Spaanse drukte, geen spelende kinderen op straat of luidruchtige families. De toeristen hadden met hun vroege dagschema de publieke ruimte gekaapt.

We beseften dat het verder naar het oosten alleen maar erger zou worden. Torremolinos, de ultieme betonnen tempel van het massatoerisme, lonkte al om de hoek. Met Joost inmiddels aan boord namen we een radicaal besluit: we trekken een grote boog rond Málaga en de Costa del Sol. Het is een inbreuk op mijn principe om steeds binnen 20 kilometer van de kust te blijven. Maar alles is beter dan verdrinken in het zielloze massatoerisme. We kiezen voor het achterland, op zoek naar het Spanje dat nog van de Spanjaarden is.