Dat we zelden of nooit vooruitziend zijn, bleek nog maar eens toen we op Pinksteren wakker werden. We stelden vast dat er geen brood op de plank lag en dat alle winkels dicht waren! Ik trok de koelkast open en zag hoe twee eieren, boter en melk mij vragend aankeken… Ik bedacht dat ook bloem deel uitmaakte van de halve winkelkar die we eerder deze week van vertrekkende Engelsen hadden geërfd. De rest sprak voor zich: het zouden pannenkoeken worden voor het pinkster ontbijt.
Had er nu een of andere ontsnapte geur het reukorgaan van Greet getriggerd?
Hoe dan ook, terwijl ik volop met de pannenkoekenbak bezig was, begon ze spontaan de koelkast een grondige beurt te geven. Ontbijten deden we daarna gezellig samen.
Nadien wilde ik de coördinaten voor de volgende stopplaats instellen, terwijl mijn technisch getalenteerde copiloot zich ijverig boog over een anomalie met de meters van de gasflessen.
Toen ik daarna het idee kreeg om langs het strand te gaan joggen, had Greet de klokken horen luiden en besloot ze een eucharistieviering te willen bijwonen…

Zo gaat het de hele tijd: Yin en Yang. Hoe verschillend we ook zijn, we lijken wel een goed geolied, multifunctioneel apparaat waarbij alles zonder woorden steeds vlekkeloos in en uit elkaar vloeit.
Wat niet betekent dat elke taak ook altijd lukt… Zo was er uiteindelijk helemaal geen eucharistieviering, want een pastoor was nergens te bespeuren. En de Garmin kreeg ik met geen mogelijkheid geprogrammeerd om de kustlijn te blijven volgen…
Dat we dus af en toe het roer 180 graden moesten omgooien, was ook vandaag weer het geval!

We stonden geparkeerd in Matalascañas en blijkbaar was dit het einde van de kustweg. Hier begon het ‘Parque Nacional de Doñana’, met verschillende natuurgebieden die elkaar overlappen. Vanaf dit punt was een kustlijn van maar liefst 30 kilometer uitsluitend toegankelijk voor wandelaars. Om weer bij de zee te komen, moesten we noodgedwongen een omweg via Sevilla maken…

Toevallig vernamen we eerder deze week dat er op weg naar Sevilla een bizar, uitgestrekt dorp lag met louter zandwegen: El Rocío. Nu was zand niet bepaald iets waar we tekort aan hadden, maar aangezien het op de route lag, kon een tussenstop er nog wel bij. De harde voorwaarde was wel -met al dat zand in het achterhoofd– dat ik de bus er fatsoenlijk kon parkeren zonder nadien een takeldienst te moeten bellen.

Vanaf de afslag naar El Rocío werd het ongewoon druk en kwamen we al gauw in een soort trechter terecht, waarbij we van de ene verbazing in de andere vielen. Er waren speciale wegafbakeningen uitgezet die de tweevaks weg in drieën deelden? Overal stond Guardia Civil om het verkeer in goede banen te leiden; zij loodsten ons automatisch naar een speciale busparking!
Het ging allemaal als vanzelf. Ik zette de motor af en te voet gingen we verder, in het voetspoor van de mensen voor ons…

Plots bevonden we ons midden op wat een immense Far West-filmset leek. Via Google vonden we de nodige informatie: het bleek de “Romería del Rocío” te zijn. Het dorp telt normaal minder dan 800 inwoners en lijkt het hele jaar door te slapen, tot het Pinksteren wordt. Dan stromen er maar liefst één miljoen (!) bedevaarders naartoe om de ‘Paloma Blanca’ (de plaatselijke maagd Maria) te vieren, waarbij de emoties hoog oplopen.

We vergaapten ons aan de optochten van paarden en praalwagens van de 148 (!) verschillende broederschappen. Elke Hermandad (broederschap) heeft hier een eigen Casa voor de huisvesting van de leden, inclusief een kapel en stallen. Daarnaast hebben ze een eigen vaandel en een rijkversierd Maria-beeld, de absolute trots van de gemeenschap. Het zijn ware meesterwerken van zilver- of houtsnijwerk, voortgetrokken door ossen of muilezels. De sfeer was op-en-top Spaans: nergens stress, maar juist gemoedelijk, feestelijk, amicaal en zeer emotioneel. Ook de politie was massaal aanwezig in het dorp, maar er was nergens ook maar het kleinste incident te bespeuren.
Wanneer we naar het programma informeerden, wist men ons te vertellen dat het hoogtepunt zich die nacht zou afspelen. De traditie wil dat –op een niet nader bepaald tijdstip– de Maagd van Rocío over het hek van het altaar wordt getild en naar buiten gedragen. Daar wordt ze hartstochtelijk verwelkomd door een uitzinnige mensenmassa. Toen we vaststelden dat het al na middernacht was, besloten we hier niet op te wachten. De volgende ochtend wilden we immers de massale uittocht meemaken…

Eenmaal terug op de set zagen we een Casa Hermandad met het opschrift ‘Bruselas’. “Is dat niet Brussel?” vroeg ik me af. We konden niet anders dan even binnenstappen en werden aangesproken door Benjamin, die kleine oogjes had van het korte slapen. Hij vertelde dat zij het enige niet-Spaanse broederschap zijn en hier elk jaar met een delegatie naartoe komen. Tijdens de pinksternacht wordt er vanwege het fameuze hoogtepunt simpelweg niet geslapen. Deze keer was het spektakel rond 3 uur ’s nachts; op dat moment lagen wij al lang in ons Far West-dromenland…

Grijp nu de popcorn: hier zijn drie minuten pure Spaanse passie en stofhappen in El Rocío!

Na een boog van 150 kilometer rond het natuurreservaat te hebben gemaakt, kwamen we uiteindelijk weer aan in de zone die binnen ons principe viel: maximaal 20 kilometer van de kust! We vonden een busparking in Jerez de la Frontera. Het contrast met El Rocío kon niet groter: van het Wilde Westen belandden we aan een grauwe stadsrand tussen een Carrefour en een IBIS-hotel.
Strategisch en praktisch was het echter wel. Van hieruit zou Greet vandaag nog vertrekken, en vier dagen later komt Els aan. Ondertussen heb ik een zee van tijd om te bloggen én om voor het eerst een bescheiden filmpje over El Rocío in elkaar te puzzelen. De hittegolf, met temperaturen tot 38 graden buiten en 48 graden in de bus, dreigde echter roet in het eten te gooien…

We stapten het gekoelde IBIS-hotel binnen en besloten er te lunchen. Met de manager had ik meteen een klik; hoe kon het ook anders, ik had zelf 22 jaar lang in exact dezelfde hotelschoenen gestaan. Hij was uiterst behulpzaam en sympathiek, en al gauw gooiden we het op een akkoordje: in afwachting van de komst van mijn volgende copiloot kom ik hier elke dag lunchen. In ruil daarvoor mag ik gebruikmaken van de comfortabele, gekoelde receptie én… het zwembad!

We zijn inmiddels drie dagen verder. Het filmpje is klaar en de blog is zo goed als geboren… Elke dag komt de manager informeren of alles naar wens is en of ik niets tekort kom. Ik voel me verwend als een koningin. Dan vraagt hij aarzelend –met een QR-code in de hand– of ik een recensie op de site wil plaatsen, waarop ik met mijn mooiste glimlach antwoord:

“Claro, con mucho gusto!”