Uitzonderlijk viel de keuze dit keer op een camping in Vila Nova de Milfontes. Een strategisch compromis, want mijn copiloot Erik zou pas twee dagen later arriveren. Dat gaf mij de tijd voor de broodnodige ‘reset’: de was, de plas en een flinke portie social media. Terwijl ik door mijn tijdlijn scrol, verschijnt er plots een berichtje:

“Dag Anniek, we hebben elkaar gezien op je afscheid in de Kerkepanne. Ik volg je avonturen en zag dat je in de buurt bent. Ik zit in Aljezur en trek morgen weer naar het noorden. Koffietje doen?” – Groeten, Geert.

Tegen zo’n spontaan aanbod zeg ik geen nee. Amper twee uur later draait Geert met zijn camper de camping op. Wat volgde? Een topavond met meegebrachte wijn, olijven en kaas waarbij de gesprekken zo vlot liepen dat we pas om twee uur ’s nachts ontdekten dat de tijd bestond.

De volgende ochtend nam Geert het ontbijt voor zijn rekening bij Praia das Furnas. Hij toverde het dak van zijn camper om tot een Marokkaans terras, inclusief kussens en muziek. Terwijl ik languit genoot van de zon het uitzicht over de oceaan en de stem van Nina Simone uit de speakers, steeg de geur van vers gebakken eieren op uit de camperkeuken. Wanneer hij even later als de perfecte ober het ontbijt naar boven bracht, voelde ik me… tja, als God in Portugal zeker? Nooit eerder smaakte een simpel spiegelei zo exclusief.

Sinds Erik aan boord kwam was het reeds de derde avond op rij waarbij het plan -om zelf te koken- moest wijken voor een restaurant. Deze keer vonden we er eentje op een klif met een parking die schreeuwde: “Slaap hier!”. We dachten, hier eten we dus… we mogen blijven staan. Maar zodra we de bus parkeerden, kwam de bazin naar buiten gestormd. In rap Portugees maakte ze duidelijk dat wij het uitzicht op de zonsondergang blokkeerden, blijkbaar de enige échte attractie van de zaak. Dus: motor weer aan, bus verplaatsen, en dan met een licht schaamrood hoofd het terras op. Achteraf was het zeker de moeite waard, we moesten echter blijven ‘plakken’ tot de laatste gast vertrok om daar ongemerkt te kunnen overnachten, wat uiteraard resulteerde in enkele extra glazen wijn…

De volgende ochtend werden we wakker op een verlaten parking, maar niet voor lang. De ene na de andere wandelaar trok aan onze bus voorbij. We bleken midden op de populaire Fishermen’s Trail (Trilho dos Pescadores) te staan.
Deze trail is onderdeel van de Rota Vicentina en wordt vaak een van de mooiste kustwandelingen ter wereld genoemd. Het pad volgt de smalle paadjes die lokale vissers al eeuwenlang gebruiken om de beste visplekken op de kliffen te bereiken. Geen platgetreden toeristenpaden, maar zanderige tracks langs steile afgronden, verscholen baaitjes en ooievaarsnesten op de rotsen. Door het losse zand op vele plaatsen is het -vooral met de fiets- best pittig, maar de uitzichten zijn ongeëvenaard.

Op 1 mei kwamen we aan in Odeceixe.
De enige officiële betalende camperplek was een betonnen vlakte ter grootte van een half voetbalveld. Het hek zat dicht, maar we schoven het moeiteloos open. Terwijl de parking leeg bleef, stroomde het dorp vol met wandelaars. De sfeer was opgewekt, jonger en gevarieerder dan ik op de Camino naar Compostela zag. We ontmoetten een 70-jarige man uit Bretagne die al tien jaar met zijn ezel rondtrekt. “C’est mon enfant,” lachte hij nadat hij het dier zijn schoenen uitdeed en over zijn snuit aaide.

In het dorp vonden we alweer een gezellig restaurantje. De coördinatie was totaal zoek en het geduld werd op de proef gesteld, maar de sympathieke baas maakte alles goed. Toen we laat op de avond terug naar de bus wandelden, werden we een parochiecentrum binnengezogen. Geen bingo, maar vijf indrukwekkende biljarttafels waar mannen in opperste concentratie en doodse stilte de ballen lieten rollen. We mochten een drankje bestellen, maar moesten fluisteren.

Waarom ze daar midden in de nacht zo professioneel stonden te spelen? Geen idee.

De volgende dag trokken we verder… We openden en trokken nadien het hek achter ons dicht zonder ook maar iemand te bespeuren aan wie we konden betalen. Kwam het door 1 mei? We hadden er het raden naar…
Zoveel onbeantwoorde vragen, en toch overal totale rust. Portugezen, trekkers, surfers… iedereen heeft tijd, is vriendelijk en behulpzaam. Wat kan het leven toch heerlijk simpel zijn!