Plannen maken? Ik kan er beter mee ophouden. Telkens als ik het toch probeer, blijkt het pure verspilling van energie.

Neem nu mijn besluit om met een grote boog rond het toeristische Tarragona te rijden. Net toen de knoop was doorgehakt, kwam een berichtje binnen van een goede vriendin: “Als je binnenkort in de buurt van Tarragona bent, spring dan eens binnen bij mijn zus Tine. Ze woont op vijf meter van het strand.” Zo’n uitnodiging negeer je niet. Dus GPS aangepast en hopla… richting Taragonna.

Onderweg vroeg ik mij af wat ik eigenlijk nog wist van Tine? In de jaren tachtig had ik haar een paar keer ontmoet. Destijds was ze regie-assistente van de legendarische Maurice Béjart en reisde ze de hele wereld rond. Meer kon ik me niet herinneren. Terwijl ik koers zette naar het afgesproken platja, probeerde ik me een beeld van haar te vormen. Het enige dat bovendreef, was haar lange, roodgeverfde hennahaar.

De ontmoeting verliep verrassend vlot. Het hennarood was inmiddels spierwit geworden, maar zodra ze begon te praten, herkende ik in haar stem en mimiek meteen haar zus. Al snel bleek dat veertig jaar aan levensverhalen zich niet in één avond lieten proppen. Omdat ik de komende dagen toch alleen zou reizen, veranderde het vluchtige “binnenspringen” al gauw in een verblijf van meerdere dagen…

Ik parkeerde de bus op een nabijgelegen parkeerplaats en we spraken elke namiddag af. Tine leefde namelijk nog altijd in haar oude theaterritme: na de voorstelling laat naar bed, slapen tot de middag en slechts één maaltijd per dag. Met haar auto tourden we langs authentieke Spaanse dorpjes en aten we in restaurantjes waar iedereen elkaar kende en je uitsluitend Spaans hoorde.

Tussendoor hoorde ik hoe ze haar hele loopbaan trouw was gebleven aan het vak, werkend voor talloze grote regisseurs. Na Béjart werd het ballet ingeruild voor opera. Er was bijna geen stad met een schouwburg te bedenken waar ze niét was geweest. Altijd onderweg, nooit een vaste stek. Tot haar pensioen. Toen kon het plots niet anders en moest ze ergens landen. Haar zoektocht eindigde aan dit strand in Tarragona. Op mijn vraag of ze België nooit had overwogen, antwoordde ze resoluut: “Geen haar op mijn hoofd. Daar was werkelijk geen enkele reden voor.”

Afscheid nemen van een mooie plek kost me geen moeite. Gezien is gezien, ik hoef er niet meer terug te komen. Maar afscheid nemen van de mensen die je onderweg ontmoet, het uitzwaaien van een tijdelijke copiloot, dat valt zwaar. Elke keer neem je je steevast voor om elkaar snel weer te zien. Zo ook met Tine, we spraken af dat onze volgende ontmoeting in België zou zijn. Daarna vervolgde ik mijn weg richting Barcelona, waar binnenkort mijn nieuwe copiloot zou landen.

Op aanraden van Tine maakte ik onderweg een tussenstop bij het Museu Pau Casals. Deze Catalaanse meester-cellist, dirigent en vredesactivist werd wereldwijd geroemd om zijn Bach-interpretaties en zijn morele standvastigheid. Ondanks mijn bescheiden muzikale kennis liet de man toch een diepe indruk na.
Daarna reed ik over de ‘Autopistas Pau Casals’ naar Tines tweede aanrader: Sitges. Dit kunstenaarsstadje heeft een rijk hippie-verleden en was destijds een van de eerste plekken in Spanje waar vrijheid en alternatieve cultuur openlijk mochten bloeien. Echte hippies heb ik er niet meer gezien, het voelde nu vooral chic én ongedwongen tegelijk. In het oude centrum slenterde ik door smalle steegjes waar modernistische gevels en artistieke ateliers elkaar afwisselen. De stad staat vandaag de dag ook bekend om haar levendige, open LGBTQ+-community.

Toen de avond viel, besloot ik in Sitges te overnachten. Dat bleek makkelijker gedacht dan gedaan. Wildkamperen is er al lang verboden en de klassieke parkeerplaatsen lagen bezaaid met zwerfafval, wat niet bepaald uitnodigend of veilig voelde. De enige logische optie die overbleef, was het luxe resort HelloCamp.

Bij de drukke, ijsgekoelde receptie kreeg ik meteen de vraag naar mijn reserveringsnummer. Dat had ik natuurlijk niet, ik maakte immers geen plannen meer!
“Eén nacht?” vroeg de receptioniste. Nadat ik knikte, scrolde ze ijverig door haar scherm.
“Dat is dan 48 euro. En morgen vóór twaalf uur moet u het terrein verlaten,” zei ze met een droge glimlach. De prijs was ruim het dubbele van wat ik in gedachten had, maar nood breekt wet. Ik gaf mijn bankkaart.

De volgende ochtend leek ik zeeën van tijd te hebben. Ochtendoefeningen, ontbijt, krant lezen en alle nodige checks voor vertrek: om tien uur was ik al helemaal klaar. Dat gaf me nog twee uur ‘chill-time’ bij het gigantische, pretpark-achtige zwembad. Ik was nog net op tijd om ongestoord een paar baantjes te trekken voordat het water langzaam volstroomde met spetterende kinderen en kwetterende ouderen.

Met een boek onder de parasol dacht ik de rest van de tijd uit te zitten. Totdat er plotseling keiharde techno uit twee gigantische boxen dreunde. Een hyperactieve animatrice sprong het podium op voor een sessie watergymnastiek. De groep drijvende toeschouwers bleek overigens een stuk groter -en vooral volumineuzer- dan de daadwerkelijke deelnemers. Ik kon het niet langer aanzien, pakte mijn boeltje bij elkaar en besloot te vertrekken. Ruim op tijd. Alles volgens plan.

Maar ja, een plan mag nu eenmaal nooit werken.
Toen ik de sleutel omdraaide om de motor te starten, klonk er niet meer dan het slaperige geluid van een vermoeide koe. Hoe vaker ik het probeerde, hoe zwakker de accu werd. Er zat niets anders op dan de verzekering te bellen, die op hun beurt een pechverhelping inschakelden. Het grote wachten begon en de klok tikte onverbiddelijk voorbij het middaguur.

Volgzaam en onderworpen als ik kan zijn, bracht ik de receptie op de hoogte van de vertraging. Zonder blikken of blozen schoof de dame achter de balie me direct het betaalbakje toe. “Dat is dan 10 euro extra, dan mag u blijven tot vijf uur vanmiddag.”

Twee uur later draaide een depannage auto het terrein op. De monteur vroeg wat het probleem was. Kordaat overhandigde ik hem de contactsleutel. Hij nam plaats achter het stuur, draaide de sleutel om en… de motor startte meteen alsof er nooit iets aan de hand was geweest. Een logische verklaring had de goede man er ook niet voor.

Ik haalde mijn schouders op en reed het terrein af. Ach, dacht ik bij mezelf, er zal vast wel een heel goede reden zijn geweest waarom ik om twaalf uur absoluut nog niet uit Sitges mocht vertrekken.