Plots is het zover. Kort na de middag draaien twee gereserveerde Ubers het terrein op. Koffers worden ingeladen, rugzakken over schouders gegooid.
Er volgen kussen en stevige omhelzingen. Dan: instappen, zwaaien en kijken hoe de auto’s in de bocht verdwijnen.
Ik blijf nog even nastaren. Dan loop ik alleen terug naar de plek waar twee verlaten chalets en een lege bus op me wachten. Negen dagen vakantie met zoon Jov, dochter Nel en de kleinkinderen vlogen als een wervelwind voorbij. De stilte die achterblijft, voelt zeven keer intenser dan na het vertrek van één copiloot.
Onze traditionele skivakantie maakte dit jaar plaats voor een surftrip aan de Portugese kust. Een plan? Dat was er niet. Alleen zeven vliegtickets naar Lissabon.
Pas twee weken voor vertrek vond ik een plekje: het ‘Ecoparque Prof. José Fernando Gonçalves’ in Setúbal. Bungalows, een standplaats voor mijn bus en uitzicht op zee. Klonk als muziek in de oren, dus: boeken maar!
De realiteit was echter even slikken. Het schiereiland Setúbal werd begin dit jaar zwaar getroffen door stormen. (*) Overal zie je de littekens: grondverschuivingen, vernielde promenades en hectaren aan afgeknapte bomen. Wegen zijn afgesloten of veranderd in gatenkaas.
Toch hield dat ons niet tegen. Op een dag besloten we met elektrische huurfietsen een afgesloten kustweg te verkennen. Vier keer moesten we die zware bakbeesten over betonnen barricades tillen. Maar de beloning was goud: kilometers asfalt voor ons alleen, langs ongerepte, idyllische stranden. Zelfs de pubers vergaten hun schermen.
De volgende dag volgde de ontnuchtering. Door de stormschade waren de surfcondities waardeloos. Geen surfvakantie dus. Wat nu? We hielden een gezins-brainstorm en de ideeën stroomden binnen: dolfijnen spotten, Lissabon verkennen, koersfietsen, een via ferrata, terrasjes pikken… we kwamen tijd tekort!
De logistiek was echter een puzzel van jewelste. Iedereen wilde wat anders, maar we wilden ook samen zijn. De oplossing? Uber, de ultieme lijm van onze vakantie!
Maar ook Uber is niet perfect…
Voor een uitstap naar Sesimbra splitsten we op. Jov en Nel op de koersfiets, de rest met twee Ubers. Wij kwamen als eerste aan bij de ‘Surf Clube’. Althans, dat dachten we.
De chauffeur keek bedenkelijk: geen surfplank te zien, alleen een chic vijfsterrenhotel. “De Surf Clube? Die is opgedoekt,” wist de receptioniste te vertellen.
Net op dat moment belden de kids uit de tweede Uber: hun chauffeur had hen 13 kilometer verderop bij een ándere (gesloten) surfclub gedropt. Snel een derde Uber in en erheen. Ik trof ze aan, languit op een prachtig strand. Hadden ze oog voor de natuur? Absoluut niet. Ze rammelden van de honger.
Het enige gebouw -naast de gesloten surfclub- bleek een gastronomisch sterrenrestaurant te zijn.
“Hebben jullie een kindermenu?” vroeg ik hoopvol. “Nee, we krijgen hier nooit kinderen,” was het kille antwoord. Terwijl de pubers ongeïnteresseerd langs aquariums vol reuzenkreeften liepen, smeekten ze om eten. Uiteindelijk mochten we kiezen uit de bijgerechten: frieten met een ei.
Daar zaten we dan. In een sterrenzaak, bediend door obers in strakke pakken, met stoffen servetten op schoot… voor een bordje friet met mayo en ketchup. Het waren ongetwijfeld de duurste frieten ooit, maar de ergste honger was gestild en konden we met een Uber terugkeren naar de eerste plek. Pas uren later werden we daar op een Mexicaans terras herenigd met de mama en de papa en… hadden ze alweer honger! De rest van de namiddag werd puur strandplezier.
Eind goed, al goed!
Nu ze drie dagen weg zijn, heb ik tijd om na te denken. Ik las toevallig een artikel van een jeugdpsychiater over de enorme prestatiedruk bij jongeren. De cijfers over mentale problemen zijn schrikbarend.
Tijdens de vakantie hadden we het vaak over opvoeding. Onze conclusie? De theorie uit de boekjes staat vaak mijlenver van de praktijk. Wat vroeger werkte, werkt nu niet meer. En het schoolwerk tijdens de vakantie die twee van de vijf kregen toebedeeld? Dat helpt al helemaal niet tegen schoolmoeheid.
Als ik de balans opmaak, was deze “mislukte” surfvakantie een groot succes. Geen ruzie, geen verveling noch gezaag en de schermen bleven vaker in de broekzak dan verwacht. Ons geheim?
- Brandstof: Zorg voor genoeg (en lekker) eten.
- Avontuur: Daag ze uit om grenzen te verleggen.
- Teamwork: Overwin samen hindernissen (zoals die fietsen!).
- Respect: Luister echt naar elkaar.
Het heeft gewerkt. Jov, Nel… jullie doen het fantastisch!
________________________________
(*) De Portugese kust heeft in de eerste maanden van 2026 te kampen gehad met een ongekende reeks stormen, waarvan Storm Kristin (eind januari) en Storm Leonardo (begin februari) de meeste schade aanrichtten. De totale schade in het land wordt inmiddels geschat op ruim €5,3 miljard, waarvoor de Portugese regering op 14 april 2026 officieel steun heeft aangevraagd bij de Europese Unie.
Geef een reactie