“… en? Werkt de batterij nu?!”

Een spontane reactie van een bezorgde volger na mijn vorige blog. Ik kon -of wilde- er niet meteen op reageren, want het eerlijke antwoord was ‘neen’.
Aangekomen in Nazaré was er goed en slecht nieuws. Het goede: ik had Lieve, mijn eerste co-piloot gevonden. Het slechte: de batterij stond weer op nul 😢
Er zat niets anders op dan opnieuw een gespecialiseerd bedrijf met een heftruck te zoeken. Dat vonden we in de omgeving van Caldas da Rainha. Kort na de middag werden we verwacht, maar de moed zonk me in de schoenen: ze hadden bij nader inzien toch geen heftruck en durfden het niet aan om de skibox er manueel af te tillen.
Ik zette alles op alles… stelde voor de box volledig leeg te maken, gooide al mijn charmes in de strijd en… met resultaat!
Ze gingen het proberen, al hadden ze een extra dag nodig. Geen probleem, wij zouden de stad wel verkennen. We mochten op de parking overnachten, zolang we maar vóór het sluiten van de poort om 18:00 uur binnen waren. Deal!

Toen we ruim voor sluitingstijd terug fietsten, zagen we de bus plots buiten de poort staan, met de neus in de rijrichting. Dat voorspelde weinig goeds. Hadden ze het dan toch opgegeven? Met lood in de schoenen stapte ik de receptie binnen. De verantwoordelijke was druk gesticulerend aan het bellen. Hij negeerde me compleet, geen oog voor mijn vragende blik of mijn overdosis stress.
Toen hij eindelijk ophing, wenkte hij me. Zonder een woord te zeggen stapte hij de bus op en tikte op het display. En daar, voor het eerst dit jaar, zag ik het: het perfecte scherm met witte pijltjes die vrolijk van de zonne-opbrengst naar de accu dansten… Wat een opluchting!
Zou dat -op Palmzondag gewijd- olijftak-boeket, dat Lieve eerder deze week de bus had binnengesmokkeld, dan toch hebben gewerkt? Hoe dan ook, diezelfde avond konden we -helemaal cool- doorrijden naar Peniche, waar we de bus parkeerden voor de muren van een gigantisch fort.

s’ Ochtends ontdekten we dat dit het ‘Museu Nacional Resistência e Liberdade’ is, pas in 2024 heropend na een grote restauratie. Een absolute must-visit!
Tot 1974 werden hier politieke gevangenen opgesloten tijdens de dictatuur van de Estado Novo. Intellectuelen, studenten, schrijvers… iedereen met kritiek op het regime werd door de geheime politie opgepakt. De omstandig-heden waren onmenselijk: isolatie, martelingen en een constante poging om de geest te breken.
Via aangrijpende getuigenissen hoorden we over de wanhoop én de moed. Zoals de legendarische ontsnapping van Alvaro Cunhal in 1960, of de bijna bovenmenselijke poging van António Dias Lourenço. Hij sprong vanaf de buitenmuur recht de woeste, verraderlijke Atlantische Oceaan in. Hij bereikte zelfs een natuurlijke tunnel in de rotsen, maar werd uiteindelijk door de golven teruggeslagen en weer opgepakt.
Diep onder de indruk verlieten we het museum. Tijd voor wat luchtigers en dat werd een catamaran tocht naar het eiland Berlenga. Het contrast kon niet groter, wat al direct bleek uit de ontmoeting tussen de frele gids (met zijn Jezus-look) en de corpulente kale passagier.

Berlenga is een UNESCO-biosfeer reservaat van rood graniet, zo’n 10 kilometer voor de kust. Het is een ruig paradijs vol zeevogels, grotten en een 17e-eeuws fort dat via een smalle stenen brug met het eiland verbonden is. We tuften met een klein bootje door de grotten en maakten een stevige wandeling over het kale eiland, om te eindigen op een idyllisch strandje.

Wat me telkens weer opvalt in Portugal, is de puurheid. Geen overbodige beveiliging, geen omheiningen, geen moderne trappen. Soms alleen een touw of wat ruwe treden in de rotsen. Je hebt een goed stel benen en een eigen verantwoordelijkheidsgevoel nodig. Geen ‘woke’ toestanden of betutteling, gewoon logisch nadenken. En blijkbaar werkt het, want ongevallen zijn zeldzaam.

Onwillekeurig dacht ik terug aan de absurde veiligheidsvoorschriften in Frankrijk. Mijn vakantie residentie La Manufacture in de Ardèche viel door haar omvang in een hoge veiligheidsklasse. Elke vijf jaar kwam de ‘Commission de sécurité’ langs met nieuwe eisen: hogere afsluitingen, nieuwe alarmsystemen, signalisatie voor werkelijk alles… Het hield nooit op. Die confrontaties waren het meest frustrerende van 20 jaar uitbaten. Vandaag, terwijl ik hier over de ruige rotsen van Berlenga klauter, ben ik meer dan ooit gelukkig dat ik met mijn Joannebus onderweg ben…