Waar ik vorig jaar dacht met glans te zijn geslaagd voor mijn eerste jaar “The Coasts of Europe”, bleek de examencommissie er anders over te denken. Bestemming Porto was bereikt, maar ik bleek een zware onvoldoende te hebben voor het vak Galicië. Resultaat? Een onherroepelijke tweede zittijd!
Nog vóór mijn retour vlucht naar België op 1 december vorig jaar, moest ik 240 km terug de Spaanse grens over naar een camper familiebedrijfje dat ik had leren kennen na het pijnlijk verlies van mijn zonnepanelen. Joanne mocht daar overwinteren en zou er
-naast nieuwe zonnepanelen- meteen een volledige remake ondergaan. Van een nieuwe gasinstallatie, het dichten van een daklek tot het scheiden van de water- en elektriciteitsleidingen die in de ontoegangbare kofferruimte gezellig tegen elkaar aan schurkten. Ik zie de blik van de Spaanse padre nog voor me toen hij dat ontdekte, hij sloeg nog net geen kruisje.
Wat betreft de communicatie de afgelopen maanden? Laten we zeggen: op z’n Spaans. Tot na Driekoningen was er het officiële winterverlof. Op geen enkele Whatsapp werd geantwoord. Eind januari kreeg ik dan eindelijk te horen dat de aanhoudende regen hen tegenhield. Half februari was er nog steeds niets gebeurd omdat de bus simpelweg te hoog was voor de werkplaats en… het bleef regenen. Maar toen, eind februari: het verlossende Whatsappje.
De zon scheen, de bus kreeg de hoogste prioriteit.
Er bleven nog welgeteld twee weken alvorens ik naar Santiago zou vliegen om Joanne terug op te halen…
Taxi-gate op Santiago Airport
23:00 uur. Daar sta ik dan, voor de ingang van een oversized Santiago Airport.
De vlucht vanuit Barcelona had alles: 40 minuten vertraging en een turbulentie waar je spontaan van gaat bidden. Omdat ik helemaal achterin het toestel zat, was ik als laatste buiten. Eenmaal bij de taxi standplaats kwam ik in een totale leegte terecht. Alleen drie -strak in het pak gestoken- mannen stonden voor me te wachten. Ik was nummer vier in de rij voor een taxi die waarschijnlijk nog moest worden uitgevonden.
Mijn vooraf geboekt hostel lag midden in het oude centrum en op de voucher las ik dat de receptie om 23:00 uur dicht ging. Vanuit Barcelona had ik een bericht gestuurd om de vertraging te melden. Hierop kreeg ik geen antwoord, er was geen vervoer te bespeuren… de spanning steeg. Volgens het motto ‘wie niet waagt, blijft buiten slapen’ richtte ik mijn pijlen op Man Nummer Eén. “Moet u toevallig ook naar het centrum en kunnen we misschien een taxi delen?” Het was een schot in de roos! “Natuurlijk,” zei hij, “en je hoeft niet te betalen, the company pays.”
De Siemens-ridder
Daar zat ik dan: van plek vier naar plek één, in een luxe taxi naast een directeur van Siemens Madrid. Terwijl hij honderduit vertelde over zijn carrière, het seminarie in Santiago dat morgenvroeg van start ging, probeerde ik mijn “vrouw-met-de-bus”-project stil te houden. Maar ja, wie A zegt, moet ook de oven in de bus noemen (een Siemens, toevallig). Zijn verbazing sloeg algauw om in enthousiasme…
Toen we de smalle steegjes van het historisch centrum binnenreden begonnen de parkeersensoren van de taxi hysterisch te piepen, maar mijn ‘Don Juan’ gaf niet op. Met Spaanse galanterie begeleidde hij me tot aan de deur, die wel degelijk potdicht zat. Hij bleef regelen en praten via de intercom tot ik uiteindelijk veilig binnen kon.
Nadat ik de taxi in de nachtelijke steeg zag verdwijnen richting een ongetwijfeld peperduur hotel, sloop ik mijn kamer binnen. Eén snelle “sorry” tegen de kamergenoot die ik wakker maakte, en ik lag horizontaal. Toen ik wakker werd was de mysterieuze kamergenoot alweer als een dief in de nacht vertrokken.
Het oordeel van Padre
Na een voettocht van 2 km door het commerciële pelgrimsparadijs Santiago, volgde nog een bus en een taxi traject.
Twee uur later sta ik terug oog in oog met Joanne op dezelfde plek waar ik haar drie maanden geleden achterliet.
De ontvangst door Padre, Madre en zoon Borja is hartelijk. Ik krijg een uitgebreide rondleiding waarbij Borja de hoofd schuddende commentaren van zijn vader vertaalt. Padre wijst naar het afgebroken materiaal; hij kan nog steeds niet geloven hoe amateuristisch de water- elektriciteits- en gasvoorzieningen werden ingericht.
Als het aan hem lag, had Joanne een
C-attest gekregen en mocht ze de weg niet meer op. Hij voegde eraan toe dat ik afgelopen jaar heel veel geluk heb gehad. Het was de zoveelste pijnlijke herinnering aan de eerste uitgevoerde werken door Mees Mobility.
Maar… hij heeft het gefikst. De techniek is veilig, de zon schijnt weer op de panelen en Joanne is officieel geslaagd.
Op naar het tweede jaar!
Geef een reactie